دیـدی ای دل که غم عشق دگر بار چـه کرد


دیـدی ای دل که غم عشق دگر بار چـه کرد
چــون بـشـد دلــــبر و بـا یـار وفادار چـه کرد

آه  از  آن نـرگس جـادو که چه بازی انگیخـت
آه  از  آن مست که با مردم هشیـار چه کرد

اشـک مـن رنـگ شفق یافت ز بی مهری یار
طالـع بی‌شفـقـت بیـن که در این کار چه کرد

بـرقـی از مـنـزل لـیـلـی بـدرخــشـید سـحـر
وه که با خـرمن مـجـنون دل‌ افــکــار چـه کـرد

سـاقـیا جــام مـی ام ده کـه نـگـارنـده غـیـب
نـیـسـت مـعـلـوم کـه در پـرده اسـرار چه کرد

آن کـه پـــر نــقـش زد ایـــن دایــره مـیـنـایــی
کـس ندانـسـت کــه در گـردش پرگـار چه کرد

فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت
 یــار دیـریـنـه بـبـیـنـیـد کــه بــا یــار چــه کــرد  

                                                                                                                               "حافظ"

قاصدک!

قاصدک! هان, چه خبر آوردی؟
       از کجا و ز که خبر آوردی؟

خوش خبر باشی, اما, اما
گرد بام و در من بی ثمر می گردی.
انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری   نه ز دیار و دیاری باری,

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس,
برو آنجا که تو را منتظرند.

 قاصدک!
 در دل من, همه کورند و کرند.
دست بردار از این در وطن خویش غریب.
 
قاصد تجربه های همه تلخ,
         با دلم می گوید
                               که دروغی تو, دروغ
                                     که فریبی تو, فریب

 قاصدک! هان, ولی...آخر...ای وای!
راستی آیا رفتی با باد؟
با توام, آی کجا رفتی؟ آی....!

راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟
مانده خاکستر گرمی, جایی؟
در اجاقی ـ طمع شعله نمی بندم ـ خردک شرری هست هنوز؟

 قاصدک!
            ابرهای همه عالم شب و روز
                                                   در دلم می گریند.

                                                                                       "مهدی اخوان ثالث"

عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست...

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

شب تار است و ره وادی ایمن در پیش
آتش طور کجا موعد دیدار کجاست

هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد
در خرابات بگویید که هشیار کجاست

آن کس است اهل بشارت که اشارت داند
نکته‌ها هست بسی محرم اسرار کجاست

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت گر بی‌کار کجاست

بازپرسید ز گیسوی شکن در شکنش
کاین دل غمزده سرگشته گرفتار کجاست

عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو
دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست

ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی
عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست

حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج
فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست

                                                                     "حافظ"