توي آسمون دنيا هر كسي ستاره  

چرا وقتي نوبت ماست آسمون جايي نداره...واسه من تنهاي درده 

درد هيچ كسا نداشتم هر گل پژمرده اي را تو كوير سينه كاشتن

ديگه باور كردم اين را كه تنها بمونم تا دم لحظه ي مردن شعر تنهاي بخونم